بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مناشده و احتجاج ( 1 ) بحديث شريف « غدير خم » اين واقعهء ( غدير خم ) از ابتداى وقوع ( روز هجدهم ذى الحجة سال دهم از هجرت نبوى ( ص ) - از قرنهاى نخستين تا عصر حاضر پيوسته و بدون انقطاع از اصول مسلَّمه و حوادث غير قابل ترديد بوده ، بطوريكه نزديكان به اين داستان ايمان و اذعان به آن داشته و دشمنان و مخالفين بدون اينكه ترديد يا انكارى در خاطر خود راه دهند ، آن را باز گوئى ( روايت ) نموده‌اند ، و تا بدان پايه از تحقّق رسيده كه ارباب جدل و معارضه نيز هر وقت كه از طرف مدّعيان آنها دامنهء مناظره بدان كشيده شده و قضيه بروايت آن منتهى گشته ، ناچار بدان تن داده و نتوانسته‌اند با هيچ نيرنگ و جدلى آن را ناديده و يا ناشنيده انگارند . لذا ، فيما بين صحابه و تابعين ، چه پيش از دوران خلافت ظاهرى امير المؤمنين على ( ع ) و چه در عهد خلافت آن جناب و اعصار بعد از آن ، استدلال به قضيهء غدير و ياد آورى بدان با مبادلهء سوگند ( مناشده ) بسيار دست داده . نخستين استدلال بدين منوال ، كيفيّت گفت و شنودى است كه بوسيله شخص امير المؤمنين ( ع ) با اشخاص همزمان و معاصر در مسجد رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله بعد از رحلت پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله وقوع يافته ، اين ماجرا را سليم بن قيس هلالى در كتاب خود « كه بچاپ رسيده » بتفصيل بيان داشته ، آنها كه آگهى به آن را خواستارند بدان مراجعه نمايند و ما در اينجا آنچه را كه از مناشدات بعد آن بوقوع پيوسته ذكر مينمائيم .

--> ( 1 ) يعنى قسم دادن و حجت آوردن